ریچتراک در واقع یکی از زیر دسته های لیفتراک است؛

با این تفاوت که ریچتراک قدرت مانور بالاتری نسبت به لیفتراک ها دارد.

ریچتراک ها می توانند بار را تا ارتفاع حدود 10 متر بالا ببرند و هم چنین در محیط های سخت و ناهموار نیز کارایی داشته باشند.

وجود باتری و پایه های کمکی در ریچتراک باعث می شود

که این ماشین ها هیچ گونه نیازی به وزنه های متعادل کننده جهت بلند کردن بارها را نداشته باشند.

در برخی از مدل های ریچتراک، یک کابین روی دستگاه تعبیه می شود

که باعث به وجود آمدن موقعیت دید راحت تری برای راننده ریچتراک می گردد.

برخی دیگر از مدل های ریچتراک، دارای یک سایبان بلند و باز است

که در این حالت دیگر نیازی به نصب کابین راننده نخواهد بود.

برخی از کارخانه های تولید لیفتراک صنعتی، طرح جدیدی برای ریچتراک های خود ارائه نموده اند.

در مدل های جدید، از دوربین هایی در قسمت حمل کننده چنگک ها، استفاده شده است،

که با ارائه تصویری از محیط اطراف ریچتراک و پخش آن از طریق صفحه نمایش موجود در کابین راننده،

به جهت یابی بهتر کمک می کند.

این دوربین ها توسط کابل برق به دستگاه متصل اند

و امکان تداخل سیگنال های خارجی در آن ها، در کمترین مقدار است.

با وجود اینکه این دستگاه ها در بسیاری از زمینه ها در انبارها، کاربرد دارند

اما باید گفت این دستگاه، برای کاربرد در فضاهای آزاد، زیاد مناسب نیستند. دلیل آن کاملاً مشخص است.

فاصله کم در بخش زیرین چنگک ها، به هنگام کار کردن در فضاهای ناهموار و دارای پستی و بلندی،

ممکن است موجب بروز مشکلاتی در عملکرد ریچتراک شود.

علاوه بر این، سیستم محرکه ریچتراک که توسط نیروی برق حرکت می کند،

به خاطر کار کردن در سطوح ناهموار و مواج،

ممکن است خیلی سریع تر دچار مشکل شده و در معرض آسیب دیدگی شدید قرار بگیرد.

ریچتراک ها به طور معمول در دو نوع ریچتراک با کابین راننده ایستاده و ریچتراک با کابین راننده نشسته،

تولید می شوند که هر کدام ظرفیت بالابری بار در حدود 1 تا 5/2 تن را دارند.

هدایت ریچتراک کمی سخت تر از هدایت جک پالت ها است؛

به همین خاطر اپراتور دستگاه باید از مهارت کافی در این امر برخوردار باشد.

قبل از شروع کار با ریچتراک، تمامی نکات ایمنی رعایت شود

و تجهیزات دستگاه از قبیل باتری، کابل، چرخ ها، صندلی راننده و … به دقت بررسی گردند.